|
Op de eerste dag van mijn vakantie maakte ik een flinke smak van een betonnen trap. Ik voelde het meteen toen ik overeind krabbelde: een gebroken pols. Ik kon mijn hand niet bewegen. Toen ik probeerde op te staan bleek ook mijn enkel verstuikt.
De breuk bleek gecompliceerd. Pas na vier dagen in een Frans ziekenhuis mocht ik weer naar huis. Zonder gips, maar met metalen platen in mijn pols.
Ineens moest ik overal hulp bij vragen. Ik kon mijn kleren niet zelf aantrekken, geen eten maken, mezelf niet douchen en mijn lenzen niet inzetten.
Ineens was ik beperkt in al mijn bewegingen. Ik kon niet slapen zoals ik wilde. Ik mocht geen autorijden dus was ik aan huis gekluisterd. Typen met een vinger bleek razend vermoeiend.
Door mijn arm in de mitella werd ik me ineens bewust hoeveel ik mijn rechterhand gebruik. Ik werd gedwongen om mijn linkerhand ineens veel meer in te zetten. De eerste dagen kostte dat moeite, maar al snel nam mijn kracht toe. Ik was verbaasd hoe inventief ik werd. Om een fles open te draaien zette ik ‘m tussen mijn knieën vast. Zware voorwerpen schoof ik vooruit in plaats van te tillen. Ik gebruikte mijn tanden om een ritssluiting vast te krijgen. Ik draaide mijn lichaam in bochten om een trui over mijn hoofd te krijgen.
Door mijn tijdelijke handicap werd ik me bewust van gewoonten waar ik nog nooit bij stil gestaan had. Voor dagelijkse uitdagingen als een vuilniszak dichtbinden moest ik nieuwe oplossing bedenken. Ik werd gedwongen om hulp te accepteren en ontdekte hoe blij het mijn buren en vrienden maakt als ze iets voor me kunnen doen. Omdat alles meer tijd kostte merkte ik hoe weldadig het is om in een langzaam tempo een trap op te lopen.
De beperking van een gebroken pols levert me dus niet alleen maar narigheid op, maar ook nieuwe perspectieven en creatieve oplossingen.
Ook in het werk komen we geregeld beperkingen tegen. De begroting is nog niet rond, een teamlid is langdurig afwezig en het kopieerapparaat is weer eens kapot. Misschien bieden de beperkingen in ons werk wel net zo goed mogelijkheden.
Ze dagen ons uit om frisse ideeën te bedenken om het werk toch af te krijgen. Ze zetten ons aan het denken over vanzelfsprekendheden. Zonder de beperking zouden we over veel gewoonten nooit nagedacht hebben. Als we niet kunnen terugvallen op die gewoonten worden we ons bewust van onze routines en zien we ons werk in een nieuw licht.
Je kunt zelfs zo ver gaan dat je bewust beperkingen aanbrengt om de creativiteit te stimuleren. Zo leggen dichters van een sonnet of haiku zich grenzen op in de vorm van het gedicht. Prachtige films worden soms gemaakt met een uiterst krap budget. Sommige ondernemers geven zich bewust kort de tijd om een nieuw product op de markt te brengen. Je kunt een paar woorden taboe verklaren in een vergadering. Een dag lang niets afstemmen via de mail, maar alleen mondeling of telefonisch. Een week lang niet naar actualiteitenprogramma´s kijken. In de middagpauze helemaal niet over anderen praten.
In je onhandigheid zul je merken, dat het leuk is om weer een beginner te zijn. Om te ontdekken en verzinnen hoe je toch je doel kunt bereiken. Je ontdekt hoe vindingrijk je bent en hoe je creativiteit de kwaliteit van het werk ten goede komt. En bovenal hoe inspirerend het is, om de wereld eens met andere ogen te bezien.
 |
