|
Naarmate ik ouder word, krijg ik meer waardering voor onze spreekwoorden en gezegden. Ik ontdek steeds meer hoe accuraat ze aangeven hoe wij mensen in elkaar zitten. Neem nou de uitdrukking ‘ik houd mijn hart vast.’ Tot voor kort zag ik dan altijd een overbezorgde moeder voor me, haar handen voor haar borst wringend en moeilijk kijkend, omdat ze geen vertrouwen heeft in de goede afloop van een uitstapje van man of kindlief. De vissersvrouwen uit het toneelstuk Op Hoop van Zegen staan model voor zo’n moeder die echter niet alleen overstuur kan zijn omdat haar man bij storm het IJsselmeer op vaart, maar ook omdat haar dochter van vijf aan haar eerste fietsavontuur begint. Mijn eerste fietsavontuur op vijfjarige leeftijd liep volgens mijn moeder niet zo goed af, vandaar die associatie.
Vanochtend in bed werd de uitdrukking opeens veel concreter ingevuld. Het was zes uur en ik was net met onze pup naar buiten geweest. Hij had me wakker gemaakt door voor de vierde nacht op rij te spuwen, omdat onze oppas hem een kapot plastic speeltje had laten slopen. Nu komt er iedere nacht een ander onderdeel weer terug naar buiten. Vannacht het tweede varkenspootje, dat puplief als ik hem de kans had gegeven meteen weer zou hebben ingeslikt. Ik kreeg de rillingen over wat er had kunnen gebeuren op de dag dat hij die pootjes opat en vroeg me af of de oranje verf die nu niet meer op het pootje zat, nog kwaad kon voor het beestje. Terug in bed kwam ik niet meer goed in slaap en lag ik te doezelen. Opeens voelde ik dat de spieren rondom mijn hart even ontspanden en meteen daarna weer spanden. Er gebeurde iets in mijn hartstreek wat ik nooit eerder had meegemaakt.
Al voelend en uitproberend merkte ik dat ik de ontspanning zelf tot stand kon laten komen, maar dat die niet lang bleef. Als ik een minuutje later weer voelde, zat het slot er weer op en kon ik opnieuw beginnen. Het kostte me moeite om te voelen of de spanning terug was, omdat die duidelijk overeen kwam met de normale stand van mijn spieren en ik het dus nauwelijks bewust als spanning ervoer. (Jong geleerd, oud gedaan!) Maar dat was het wel. Oftewel: ik houd in het dagelijkse leven continu mijn hart vast. Letterlijk! Maar ook figuurlijk: als ik eerlijk ben, heb ik nog steeds weinig vertrouwen in de goede afloop van de meeste dingen. Dat begint wel te veranderen, maar het is waar dat ik de combinatie pup - eigen bedrijf nog heel spannend vind. Doordat Toby zoveel aandacht en tijd vraagt, raak ik een stukje routine in het thuiswerken kwijt en vind ik het moeilijk om bezig te blijven als er geen strakke deadline is. Daardoor komen oude vermoeidheidsangsten boven, zit ik niet lekker in mijn vel en ben ik onrustig zoekende naar hoe ik hiermee om kan gaan. Het voelt als een soort gistingsproces: hoog tijd om het anders aan te pakken, maar hoe dan? De teugels aanhalen of juist laten vieren? Strakker plannen of erop vertrouwen dat het op tijd wel weer bijdraait?
In het verleden koos ik altijd de eerste optie, met structuur proberen de controle terug te krijgen. Nu weet ik echter dat controle en energieflow niet goed samen gaan. Dus snuffel ik voorzichtig aan optie twee: vertrouwen en loslaten. Dat is in deze concrete situatie echter nog zo eng, dat ik mijn hart vasthoud over het resultaat. Het kost tijd om aan het idee te wennen. Dit bewust ervaren dat wij mensen ons hart op deze manier kunnen vasthouden en ik dat ook al een groot deel van mijn leven doe, is een goede stap in de richting denk ik. Op dezelfde manier ontdekte ik een jaar geleden dat mijn schouders zich meestal ter hoogte van mijn oren ophielden en nu zijn ze toch zeker een centimeter of tien gezakt. Ongelooflijk hoe spanning zich in je lijf kan vastzetten en doodgewoon kan lijken. Ik heb goede hoop dat ik langzaamaan die spanning kan afbouwen en verwacht dat hoe meer spanning er verdwijnt, des te meer energie ik ervoor terugkrijg. In ieder geval was het zeer hoopvol om vanochtend in de momenten van ontspanning opluchting te voelen stromen en een onbepaalde subtiele vrolijkheid. Ik kijk dus uit naar de dag dat ik mijn hart niet meer vasthoud en ik wens alle andere mensen die hun hart vasthouden hetzelfde toe.
 |
