|
2009 is een jaar waarin ik veel ontdekt heb. Over energie, over spanning en stress, over bewust leven en over keuzes maken. Om maar wat te noemen. Ik ben erachter gekomen dat je letterlijk je hart kunt vasthouden, maar niet letterlijk ergens energie van kunt krijgen (behalve dan van gezond eten). En de laatste maanden heb ik ervaren dat al die ontdekkingen niet meteen hun plek vinden in je leven. Ze hebben tijd nodig om oude groeven op te vullen, oude patronen te deprogrammeren. Die tijd wil ik ze in 2010 geven. Ik zie een jaar voor me van groeien en bloeien. Van vormgeven, vertrouwen en bewust kiezen om los te laten, zodat ik steeds beter werkelijk kan proeven wat en wie ik ben.
Pardon, werkelijk proeven wie je bent, wat is dat voor vage uitdrukking? Nou, ter illustratie nog een keer de uitdrukking ergens energie van krijgen. Als je met chronische vermoeidheid hebt geworsteld, ga je bewuster met je energiehuishouding om. Je merkt eerder op dat sommige activiteiten je onevenredig veel energie kosten en andere bijna vanzelf lijken te gaan. Nu ik hier aandacht aan geef, tekent zich langzaam maar zeker een beeld af van wat bij mij past, waar mijn hart ligt, waar ik energie van ‘krijg’. Bij mij is dat niet in een keer helder, stapje voor stapje ontdek ik waar ik heen wil, wat bij mij als vanzelf gaat.
Vorige week had ik een sollicitatiegesprek bij een op de natuur gericht communicatiebureau. Ze zochten een seniortekstschrijver. Het was een goed gesprek, maar ergens schuurde er iets. De volgende ochtend realiseerde ik me dat ik wilde schrijven over de passie van natuurbeschermers, niet over de natuur zelf. Over natuurbeleving wil ik schrijven, over hoe de natuur mij en anderen raakt. Een artikel dat sec gaat over de voortplanting van die zeldzame vis in polder zus of de bijzondere paddenstoel in bos zo is me te technisch, te droog. Vertellen hoe boeren proberen die zeldzame vis te laten overleven, hoe de paddenstoeloloog in de zevende hemel is door zijn vondst, dat doe ik al veel liever. Ik heb mezelf altijd als groen ervaren, maar ontdekte nu dat warm lopen voor een majestueuze beuk of een grappig staartmeesje nog niet wil zeggen dat ik een natuurschrijver ben. Een leuk artikel over de natuur, ja graag, maar niet dagelijks.
Een maand geleden interviewde ik vier mensen met een verstandelijke handicap op hun werkplek voor een artikel dat over een paar maanden in Onkruid staat. Ik kwam iedere keer laaiend van enthousiasme en vol bewondering thuis. Ik vond het prachtig hoe zij met hun taken bezig zijn, hoe trots ze op hun werk zijn. En ook hoe trots hun begeleiders op hen zijn, met hoe veel plezier zij ingenieuze oplossingen bedenken voor de problemen waar hun protegés tegen aanlopen. Fantastisch vond ik het. Iedere dag een interview, ja graag, twee mag ook!
Gisteren kreeg ik een nummer van Medium toegestuurd, het blad van ME/CVS stichting, omdat daar een artikel over mijn boek in staat. Ik liet me raken door de verhalen van CVS-patiënten, door hun verdriet en hun wijsheden, door hun pijn en hun kracht. Toen realiseerde ik me dat ik mezelf en andere mensen wil zien en wil laten zien, in alle menselijkheid. En dat ik door wil dringen tot de laag die niet te zien is, maar die wel bepaalt wat er te zien is. Dat ik wil schrijven over wat ik in die laag ontdek, over de mechanismen die in die laag de dienst uit maken en over hoe die mechanismen iemand kunnen beperken, maar ook bevrijden. Over vrijheid en over compassie wil ik schrijven. Maar bovenal over mensen. Want daar krijg ik energie van!
Het voelt als een enorme uitdaging om me zo door het leven zelf te laten ontdekken waar ik heen wil als tekstschrijver om dat vervolgens tot uiting te brengen in de opdrachten die ik aanneem. Spannend, maar ook zo leuk, dat ik iedereen voor 2010 toewens dat ze veel gelegenheid tot proeven krijgen en goed onthouden wat het lekkerste smaakt.
 |
