|
Ontspanning naast inspanning |
|
Opeens is het stil. Terwijl ik de afgelopen maand tegelijkertijd schreef aan mijn boek, twee artikelen èn een bewonersblad, is het nu even rustig. Ik moet er echt aan wennen en merk dat mijn eerste reactie vermoeidheid is. Daar schrik ik van. Pas nu het werk gedaan is, blijkt dat ik toch weer ingeteerd heb op mijn energiereserves. Terwijl ik me zo voorgenomen had om mijn krachten netjes te verdelen. Toch draaide ik de laatste maand opeens weer veertig uur per week. Dat houd ik keurig bij voor de belastingdienst, maar om de één of andere reden gingen er geen belletjes rinkelen toen ik dat een paar weken op rij zag gebeuren. Ik voelde me prima en zat lekker in een flow.
Desalniettemin voel ik me nu dus best moe. Rust heb ik echter niet, want ik weet dat de laatste weken van juli weer beredruk worden. Dat geen rust vinden omdat er nog zoveel moet, dat is voor mij een belangrijk signaal dat ik teveel in het doen ben geschoten. Prompt kreeg ik vanochtend een mail binnen van een medewerker van het ME/CVS-documentatiecentrum. Hij schreef dat het de laatste tijd best goed met hem ging zolang hij maar inspanning met ontspanning combineerde. Dat was het laatste zetje dat ik nodig had.
Ik ben zo enthousiast over mijn snelle genezing van CVS, dat ik de neiging heb wat overmoedig te reageren. Als ik maar van het leven geniet, dan komt die vermoeidheid heus niet terug, zo’n gedachte zit erachter. Maar dan vergeet ik dat CVS een stevige lichamelijke component heeft en dat mijn energiehuishouding een aantal jaren flink verstoord is geweest. Ik mag niet verwachten dat de veer weer even strak gespannen staat als voor mijn ziekte. Dus is het nu hoog tijd voor opladen. Morgen blijft mijn computer uit heb ik me voorgenomen. Ik ga ’s ochtends lekker met een vriendin in de stad koffiedrinken en daarna zie ik wel. En die laatste drie weken van juli zorg ik goed voor mezelf en houd ik mij netjes aan mijn werkuren. Hoe leuk werk ook is, het leven is nog leuker als doen en niet-doen in evenwicht zijn, als spanning en ontspanning allebei aan bod komen. Goed om daar weer even een herinnering over te krijgen.
 |
Net thuis van vakantie, dus ik reageer wat laat. Waarom ben ik zo snel genezen van CVS? Tsja, die vraag beantwoord ik niet zomaar. Ik heb wel mogelijke verklaringen, maar ik kan nooit met zekerheid zeggen dat die de reden zijn dat het nu zoveel beter met me gaat. In ieder geval is de behandeling die ik bij het Nijmeegs Centrum voor Chronische Vermoeidheid (NKCV) heb gevolgd, goed aangeslagen. Die behandeling duurt in principe een half jaar en zo lang ben ik er ook mee bezig geweest. Ik ben dus niet sneller dan de andere patiënten van het centrum, waarvan ongeveer 70% geneest van CVS.
De aanpak van het NKCV sloot naadloos aan op wat ik juist op dat moment in mijn leven aan het uitzoeken was. Ik vond het een bijzondere ervaring dat opeens alle boodschappen in mijn leven samenkwamen en in dezelfde richting wezen. Daardoor kon ik iets wat ik al langer als concept ‘geloofde’ tot mijn eigen werkelijkheid maken.
Je wilt waarschijnlijk meer weten over die behandeling en hoe die dan verloopt. Ik wil daar in mijn volgende blog op ingaan en hoop die deze week nog te plaatsen. Nu zit ik namelijk nog in de after-vakantie beslommeringen: was wegwerken, tent laten drogen en post beantwoorden. Binnenkort meer.