|
Mijn vorige blog ging over het boek dat Renate Dorrestein in 1993 over haar ziekte ME schreef. Ik vond dat Renate in haar verhaal een beetje in de slachtofferrol bleef hangen. Proefde u daar een oordeel in? Nou, dat kan kloppen. Want de slachtofferrol vind ik verre van spiritueel, het probate middel om niet naar jezelf te hoeven kijken. Natuurlijk spreek ik hier uit ervaring ;-)
Des te grappiger om in een interview met Renate in de Opzij van november 2004 te lezen hoe ze een paar jaar later naar haar ziekte kijkt. Ze vertelt dan dat ze ME nog steeds ziet als het noodlot dat toesloeg. Het ontstond vanzelf en een paar jaar later verdween het weer vanzelf. Zij kon daar absoluut geen invloed op uitoefenen. Haar genezing was naar aller waarschijnlijkheid stompzinnig geluk. Ontdekt u hier iets spiritueels in? Nee, ik ook niet.
Maar nu komt het! De interviewster vroeg Renate wat ze van de ziekte geleerd heeft en of ze erdoor veranderd is. Renates antwoorden: ‘Als ik nu een roman schrijf, luister ik meer naar de personages in plaats van dat ik het verhaal in mijn ijzeren greep heb. Ik heb geleerd om de controle wat meer los te laten en ben wat bescheidener geworden over mijn eigen rol in het grotere geheel. Ik kan immers toch geen invloed uitoefenen op het toeval, dus hoef ik ook niet alles zelf in de gaten te houden. Ik heb minder te verliezen en ben daardoor minder bang. Mensen zeggen dat ik zelfverzekerder ben. Dat komt denk ik omdat ik me veiliger voel. Ik vind de chaos niet meer bedreigend.’
Mijn vrije vertaling: ze staat meer open voor het leven. Wat heb ik van mijn CVS geleerd? Ik sta meer open voor het leven. Conclusie?
Een eerste voorzichtige conclusie zou kunnen zijn dat u mijn boek niet hoeft te lezen, omdat het toeval –lees: het leven- er zelf wel voor zorgt dat u zich beter gaat voelen. Niet spiritualiteit werkt, maar het leven werkt. Mocht u niet zo lang willen wachten of iets meer grip op uw welzijn willen hebben, dan is mijn boekje misschien toch een idee. Maar of dat dan spiritueel is…..
Wat ons op de hamvraag brengt: wat is spiritueel? De controle wat laten vieren en meer op het leven vertrouwen, ja, dat hoort er zeker bij. Eigenlijk vind ik dat Wim Sonneveld het aardig samenvatte met zijn: ‘Zeg maar ja tegen het leven!’ Dat klinkt zo eenvoudig, maar kan zo pittig zijn. Tegen een winnend staatslot ‘ja’ zeggen, dat lukt de meesten van ons wel, maar tegen een verlammende, eeuwigdurende vermoeidheid? Het boeddhisme heeft daar een mooie techniek voor: Het is gemakkelijker om ja tegen het leven te zeggen, als je alles wat er gebeurt ziet als een manifestatie van wijsheid, bedoeld om je bewuster en uiteindelijk gelukkiger te maken.
Het mooie is: ook al bekijk je het niet door die boeddhistische bril, het werkt toch. Tenminste, ik vind dat je die conclusie ook zou kunnen trekken uit bovenstaand verhaal over Renates proces. Ik denk echter dat als je wel door die bril kijkt, je jezelf een stuk beter voelt tijdens het proces en misschien, misschien verloopt dat proces dan ook wel wat sneller.
 |
