|
Toen ik bij het Nijmeegs Kenniscentrum voor Vermoeidheid begon aan mijn behandeling leek het me een goed idee om mijn ervaringen op te schrijven. Ik begon met een dagboek dat ik de titel NKCV meegaf. Meer een titel voor een spannende thriller dan voor een dagboek over chronische vermoeidheid, maar ik vond hem stoer. Zag al een boekenkaft voor me met alleen maar die vier letters.
We zijn nu een jaar verder en mijn naam prijkt bijna echt op een boekenkaft. De titel is niet NKCV en zelfs niet SWBV. Desalniettemin vind ik de kaft prachtig en kan ik niet wachten tot ik een exemplaar van mijn boekje in handen heb. Tegelijkertijd kan ik mijn stoere titel nu alsnog gebruiken voor dit blog, als hulde aan het centrum waar ik zo succesvol behandeld ben.
Als reactie op mijn blog over in- en ontspanning, kreeg ik de vraag hoe ik toch ‘zo snel’ genezen was van CVS. Nu heb ik er vier jaar mee rond getobd, maar toch snapte ik wel wat de vraagsteller bedoelde. Sommige patiënten met CVS hebben meer dan tien jaar last van de ziekte en sommige lijken helemaal nooit te genezen. Toen ik op het NKCV te horen kreeg dat de behandeling daar zes maanden duurde, was ik zelf ook wat sceptisch. Binnen zes maanden voelde ik me echter inderdaad geen CVS-patiënt meer en zag mijn leven er anders uit. Meer nog dan mijn leven was mijn kijk op het leven veranderd. Ten goede! Dat is niet allemaal te danken aan het NKCV, maar tijdens de behandeling kon ik eerder verworven inzichten wel ‘verzilveren’ en echt integreren. Daarom hier wat meer over de aanpak van het centrum.
Het Nijmeegs Kenniscentrum voor Chronische vermoeidheid is een onderdeel van het St. Radboud ziekenhuis en is in 2003 opgericht. Het ziekenhuis houdt zich al meer dan 25 jaar bezig met onderzoek naar en behandeling van het Chronisch Vermoeidheidssyndroom. (www.nkcv.org )
Het NKCV gaat uit van de volgende theorie over Chronische Vermoeidheid: Mensen worden moe om een heel legitieme, ‘gewone’ reden, bijvoorbeeld door een ziekte, teveel werk of een heftige emotionele of fysieke gebeurtenis zoals een scheiding of een operatie. Normaal kun je herstellen van die vermoeidheid door rust te nemen, maar soms lukt dat niet. De knop van ‘moe’ terug naar ‘meer energie’ wil niet terugdraaien. Hoe langer dat niet lukt, hoe meer processen in je lichaam ontregeld raken. Daardoor krijg je ook andere klachten boven op je vermoeidheid. Het NKCV denkt dat die ‘knop’ niet terug wil schieten, omdat er bij wijze van spreken spanning op blijft staan. Dat kan omdat je eigenlijk niet genoeg rust neemt om te genezen. Bijvoorbeeld omdat je fysiek ongemerkt meer blijft doen dan je aan kunt, of omdat je in je hoofd veel energie blijft gebruiken. Tijdens de behandeling werk je zowel aan het fysieke deel als aan het ‘psychische’ deel.
Bij het fysieke deel neem je al je activiteiten goed onder de loep en leer je daar gezond mee om gaan. In eerste instantie schroef je die activiteiten helemaal terug tot je een modus gevonden hebt waarbij je je nauwelijks moe voelt. Je neemt dus echt de rust die je nodig hebt. Daarna ga je stapje voor stapje opbouwen en let je goed op welke activiteiten je energie kosten en welke je energie leveren. Tegelijkertijd onderzoek je al je gedachten en emoties die ook energie verbruiken. Veel van die gedachten zijn ‘veroorzaakt’ door je ziekte. Je voelt je schuldig omdat je minder kunt doen, want je hebt geleerd dat je dan lui bent. Je raakt onzeker, omdat je niet meer goed functioneert op je werk en omdat je toekomstplannen op losse schroeven staan. De gevoelens die door je ziekte de kop op steken zijn mede een gevolg van de overtuigingen die je over het leven hebt. Door te onderzoeken of die overtuigingen waar zijn, leer je anders op je vermoeidheid en de gevolgen daarvan te reageren. De combinatie van aandacht voor je activiteiten, je gevoelens en gedachten blijkt goed aan te slaan. Op dit moment geneest ongeveer 70% van de patiënten van het NKCV.
 |
