|
Dinsdag 29 september ligt mijn boek Spiritualiteit werkt bij vermoeidheid in de boekhandels. Afgelopen vrijdag kreeg ik enkele exemplaren thuisgestuurd en sindsdien stuiter ik door het huis. Nogal hyper en onrustig. Wie gaat mijn boek lezen en wat vinden ze ervan? Hebben ze er wat aan? Heb ik goed onder woorden gebracht wat ik bedoel, snappen de lezers het, helpt het ze om ondanks alle vermoeidheid van hun leven te genieten? Ik vind het zóóó spannend.
Vrijdagmiddag lukte het me niet meer om mijn geplande werkzaamheden af te maken. Alle aandacht was weg. Uiteindelijk ben ik mijn vrienden maar gaan mailen om het goede nieuws te delen. Zaterdag, tijdens het boodschappen doen, op mijn meditatiekussen, bij het wandelen in het bos, bleef ik nadenken over wat ik kon doen om mijn boek onder de aandacht te brengen van vermoeide mensen. In het begin vond ik het nogal grappig om te ontdekken hoe ik de toekomst wilde sturen en hoe ik zo precies dat deed wat ik anderen in datzelfde boek afraad. Ik kon er de humor wel van inzien en daarbij, ach, logisch toch dat je zo enthousiast bent als er een boek van je uitkomt. In ieder geval was ik me er wel van bewust dat ik in mijn hoofd steeds aan het plannen en regelen sloeg. Toch begon er langzaam iets giftigs binnen te sluipen. Het kon niet dat ik me zo liet ringeloren door mijn verhitte gedachten, ik had dat hele proces toch niet voor niets meegemaakt, dit haalde mijn betrouwbaarheid als schrijver omlaag. Vond ik.
Zondagochtend realiseerde ik me dat ik het leven helemaal niet meer omarmde precies zoals het was. Integendeel, ik wilde het anders, heel anders, ik wilde mezelf heel anders. Hè, hè, bekend terrein. Tijd voor een oefening van de Sedona methode: ik begon bewust afwisselend de drukte in mijn hoofd te verwelkomen en mijn weerstand ertegen. Na een paar minuten verzachtte mijn stemming en kwam er rust. Kreeg ik ruimte om fysiek aan de slag te gaan. Gelukkig deed het weer goed mee. Joost was de auto aan het poetsen en liet me helpen met de neus in de was zetten. Ik voelde me net karatekid in de film: wax in, wax out, wax in, wax out. Maar nee, dat lag me toch echt niet. Gelukkig moest ook ons balkonhekje voor de tweede keer geverfd. Een prutskarweitje, maar met een mooi muziekje op de achtergrond bracht het me helemaal in het nu. Spijltje na spijltje knapte ik op en gaf ik me over aan het mooie nazomerweer. Het werd een aangename middag in de tuin en mijn boek schoof naar de achtergrond. Wat gaaf dat het werkt.
OPROEP
Nu durf ik weer achter de computer te kruipen en mijn wensen op te schrijven in plaats van ze in gedachten keer op keer te herhalen en te herformuleren. Eigenlijk heb ik er maar één: Als je van plan bent mijn boek te gaan lezen of als je iemand kent die dat gaat doen, wil je mij dan laten weten wat jij of je kennis ervan vindt? Wat mis je, waar wil je meer over weten, wat is onduidelijk? Heb je er wat aan?
Verwacht trouwens geen spectaculaire nieuwe spirituele inzichten in het boek. Ik vertel meer hoe je de ‘heersende’ spirituele opvattingen, zoals in het hier en nu aanwezig zijn, mindfulness, je gedachten en emoties onderzoeken en het leven verwelkomen zoals het is, met eenvoudige oefeningen kunt toepassen bij langdurige vermoeidheidsklachten en wat ze je dan opleveren. Wat ik zelf bijzonder vind, is dat mijn behandeling op het Radboud ziekenhuis hier helemaal bij aansloot. Regulier en alternatief versterkten elkaar bij mij op die manier enorm. Van alle kanten kwam dezelfde boodschap: je bent meer dan je vermoeidheid, kijk om je heen, er blijft voldoende over om van te houden.
 |
