|
‘Mijn haar werd in één klap wit. Dat droomde ik vannacht. En jij bent toch een droomuitlegger… Wat betekent deze droom?’
Zo werd ik vanmorgen door een vrouw uit ons dorp aangesproken, toen we samen stonden te wachten in de rij voor de kassa van de supermarkt.
Ik voelde me een beetje overvallen en reageerde met een klassieke wedervraag
‘Wat denk je er zelf van?’
‘Ik word binnenkort voor het eerst grootmoeder,’ zei ze.
‘De avond voor deze droom had mijn dochter me gevraagd of ik oppas-oma wilde worden. Dan konden zij en haar man allebei fulltime blijven werken, en hoefde ’t kind niet naar een vreemde. Ik heb toen gezegd dat ik daar helemaal nog niet aan toe ben. Ik sta nog midden in het leven, heb zelf een drukke en leuke baan. Moet ik nu ineens stoppen met werken om te gaan babysitten?
Maar ik voelde me ook een beetje schuldig. Misschien moet ik tot me door laten dringen dat ik ouder word en een stapje terug moet doen in het maatschappelijk leven.’
‘Als ik je zo hoor, lijkt me dat geen goed idee,’ zei ik. ‘Als je nog zoveel plezier in je werk hebt en geen zin hebt om te babysitten, dan denk ik niet dat iemand er gelukkiger van wordt als je dat toch gaat doen.’
‘Dus jij vindt dat ik me daar niet schuldig over hoef te voelen?’
‘Nee, maar ik denk wel dat je er misschien moeite mee hebt om onder ogen te zien dat je grootmoeder wordt en daarmee een nieuwe levensfase in gaat. Datgene wat je zelf niet wil zien, dat wordt je ’s nachts gratis opgediend door je onbewuste. In dit geval in het confronterende beeld van je haar dat ineens van gitzwart in volledig wit verandert!’
We dromen allemaal over leeftijd. Soms zijn we in een droom jonger dan we feitelijk zijn, soms ouder. En we dromen niet alleen over leeftijd, we dágdromen er nog veel meer over: als ik jong was…als ik later groot ben…als ik straks gepensioneerd ben… .
Het onbewuste helpt ons om mee te bewegen met de verschillende levensfasen die we doormaken, om te verwerken en te accepteren wat we achter de rug hebben en aan te kijken wat voor ons ligt.
Een droom als die van deze vrouw is daar een mooi voorbeeld van.
We mogen het onbewuste wel dankbaar zijn.
Als we niet meebewegen met de getijden van ons leven worden we neurotisch.
We verzetten ons dan bij voorbeeld tegen ouder worden door ons uiterlijk kunstmatig jong te (laten) maken, door vooral het gezelschap te zoeken van veel jongere mensen, door onszelf af te matten met prestaties op allerlei gebied waar we fysiek eigenlijk te oud voor zijn, door te weigeren plaats te maken voor een nieuwe generatie.
Maar we hoeven ook niet te voldoen aan clichés die bij onze leeftijd horen.
Als grootmoeder hoef je niet achter de geraniums te gaan zitten breien.
Je mag luisteren naar wat bij jou past en doen waar jij je goed bij voelt.
Dat kan natuurlijk ook zijn dat je wél lekker voor je kleinkinderen gaat zorgen, en ze onvergetelijke jeugdherinneringen bezorgt aan die oma bij wie ze altijd zo welkom waren.
Ik ben zelf intussen drie keer grootvader en ik zie mijn kleinkinderen regelmatig en ook heel graag. Maar zolang ik gezond ben ga ik door met wat ik het liefste doe. Met mensen aan hun dromen werken bij voorbeeld. Of boodschappen doen om een lekkere maaltijd te bereiden. Of allebei tegelijk.
 |
