Dat is óók toevallig!

Ooit dat prachtige boekje van K.von Dürckheim gelezen: ‘De wijze kater’? En anders ken je misschien de boekhandel in Utrecht met dezelfde naam? Hoe dan ook: katers en katten zijn beesten met speciale vermogens.

Zo was er een kat in een hospice die steeds precies op het bed ging liggen van iemand die die dag zou sterven. Op een gegeven moment wist de leiding van dat huis zo zeker dat het klopte dat ze de familie van de zieke gingen waarschuwen dat ze moesten komen… Zelfs een topbioloog als Frans de Waal (die hierover schrijft in zijn boek ‘Een tijd voor empathie’) vindt het verschijnsel onverklaarbaar.

Hoe dan ook, in onderstaand waar gebeurd verhaal, speelt ook weer een kat een heel bijzondere rol.

Het betreft een droom die een vriend van mij me onlangs mailde. Die droom op zichzelf is al zeer interessant, maar het frappantste is de rol die de kat van mijn vriend speelt bij het tot stand brengen van een staaltje van synchroniciteit.

Synchroniciteit is het zinvol samenvallen van een gebeurtenis in de geest (met name in het onbewuste) en in de materie. Jung heeft er veel onderzoek naar gedaan, en noemt ook in zijn boeken tal van voorbeelden van synchroniciteit uit zijn eigen leven en uit zijn praktijk als psychiater. Iedereen die erop gaat letten zal in zijn of haar eigen leven ook regelmatig zulke schijnbare toevalligheden ontdekken. Het meest herkenbare voorbeeld: je zit aan iemand te denken en juist op dat moment belt die persoon je op. ‘Dat is ook toevallig!’, zeg je dan.

Een veel voorkomende vorm van synchroniciteit is die tussen datgene wat in je droom gebeurt en dat wat zich afspeelt in je bewuste leven van overdag.

Daarvan is onderstaande droom dus een frappant voorbeeld. Met instemming van mijn vriend de dromer geef ik hem hier graag door. Lees en verwonder je!

‘Een maand of twee geleden had ik een hele duidelijke droom over een van de spijkers die in de handen van Jezus waren geslagen.

In de droom zag ik de spijker glashelder voor mij. Gebruikt, grof en verroest. De boodschap luidde: mediteer op deze spijker. Dat heb ik zo nu en dan gedaan.
Afgelopen week voelde ik mij opgejaagd, onrustig, en mijn hart klopte in mijn keel.

Ik ben gaan zitten en heb mij laten inhalen door mijn achtervolger: een monsterlijke draak: gitzwart, met grote tanden en felle ogen. Op het moment dat ik deze duivelse draak aankeek, bleek hij volkomen machteloos. Zijn enige wapens zijn mijn angst en mijn verlangen. Die kan hij manipuleren met veel lawaai, rook en verwarring.

Plots voelde ik de pijn waaraan de draak leed. In mijn solar plexus.

Hoe meer ik zijn lijden voelde, hoe meer mededogen ik voor hem kreeg en hoe groter mijn ervaring van zijn lijden werd.
Plots stond Jezus achter mij.

Hij zei dat ik het lijden van het monster alleen kon voelen door mijn eigen gewondheid, de trauma’s uit mijn jeugd.

Hein, ik denk dat jij die ‘heilige wonden’ zou noemen.

Ineens hoorde ik door die plek in mijn solar plexus het geschreeuw van duizenden mensen. Ik droeg hun lijden niet, maar kon er wel verbinding mee maken.

Daar was de spijker weer. Jezus zei dat wij allen onze spijkers hebben die de ‘heilige wonden’ slaan. Hij liet de wonden in zijn handen zien. De beeldenstroom bracht nog veel meer moois, maar voor nu is dit het belangrijkste.

Die avond ging ik naar bed en er prikte iets in mijn rug. Ik deed het licht aan, en zag ... een grote, gebruikte, roestige spijker!

Achteraf is duidelijk geworden hoe de spijker daar kwam. Onze kat heeft een magneetje om haar halsband waarmee het kattenluik open gaat. Dat magneetje is sterk genoeg om een spijker mee te dragen. Als ze daarna in ons bed gaat slapen, dan kan de spijker loslaten. Dat gebeurde dus, precies op die dag, en precies op dat moment...’

Reactie (2)