|
Ben ik die vrouw die een jaar geleden in een boek schreef hoe de angst uit haar leven verdween? Hmm, dat was dan misschien een beetje voorbarig, want de laatste maanden is hij er weer langzaam ingeslopen. En nu kijk ik hem vol in de ogen en verbaas me. Ik ben verbijsterd over de macht die hij over mijn spieren heeft, ik zou een dagtaak kunnen hebben aan het ontspannen van mijn maag en mijn schouders. Helaas heb ik al een andere dagtaak, dus loop ik het grootste deel van de tijd weer rond met een verkrampte maag en opgetrokken schouders. Raar hoor, ik vind dat ik aardig mindful bezig ben de laatste maand, ik keer regelmatig terug naar mijn ademhaling en lijf, zie wat er gebeurt, weet dat het niet overeenkomt met hoe ik in het leven wil staan en ontspan. Nog voor ik me bij wijze van spreken heb omgedraaid, is de spanning en de angst terug. Alsof hij zich genesteld heeft in mijn spieren en ik hooguit even de veer indruk met mijn bewuste aandacht. Hoe zit dat?
Een gangbare psychologische theorie is dat als je door een gebeurtenis getraumatiseerd raakt, je vergelijkbare gebeurtenissen blijft beleven tot je het trauma hebt verwerkt, tot je bent geheeld. Volwassenen kiezen vaak een partner die het foute gedrag van hun ouders herhaalt, slachtoffers blijven vervelende dingen meemaken enz. De eerste twee jaar van mijn chronische vermoeidheid wist ik me min of meer staande te houden op mijn werk. Ik werkte parttime en gebruikte mijn vrije dagen om bij te tanken. Veel lol had ik niet meer in het leven, maar in ieder geval kon ik nog werken. Tot ik een grote opdracht aannam met een stevige deadline en de noodzaak om een paar weken meer dan full-time te werken. Ik stortte in, kwam thuis te zitten en ging in behandeling bij het Radboud ziekenhuis. Met veel succes, dus denk je al gauw: eind goed, al goed.
Valkuil
Nu ben ik echter een jaar verder en ik heb een grote opdracht aangenomen met een stevige deadline en de noodzaak om een paar weken meer dan full-time te werken. En net als de vorige keer, meer nog dan de vorige keer, is er vanaf het begin de angst dat het me niet gaat lukken om voor die deadline een goed product af te leveren. Sterker, de angst is dit keer groter en hij kost me veel tijd en energie. Ik heb de opdracht weer (tegen beter weten in?) geaccepteerd, dus me willens en wetens in een vergelijkbare positie gemanoeuvreerd. Nu vraag ik me af of ik het trauma van de vorige keer wil helen, en zo ja wat ik te leren heb? De laatste dagen heb ik geprobeerd te achterhalen wat mijn angst me wil zeggen. Dat lijkt een logisch stap, maar vandaag realiseer ik me dat het de grootste valkuil is die er bestaat. Ik maak mijn angst er weer belangrijk door, geef hem macht. Terwijl die angst het gevolg is van een aantal verkeerde conclusies over eerdere gebeurtenissen in mijn leven, het is een gedachtespinsel, meer niet.
Ik hoef niks met mijn angst, ik hoef hem niet te begrijpen en ik hoef hem niet weg te poetsen. Ik mag hem toelaten en toch mijn eigen gang gaan. Blijven ademen elke keer dat ik de paniek voel opkomen, er met compassie naar kijken en toch bij mijn inzicht blijven dat het leven precies goed is zoals het is. Ook met angst. De vorige keer verdween de angst door dat inzicht, bijna was ik het inzicht nu weer kwijtgeraakt aan de angst. Maar het feit dat hij terug is, doet niets af aan de perfectie van het leven noch aan mijn waarde. Dus gebruik ik de technieken die ik geleerd heb om de angst te blijven verwelkomen en los te laten en om me te ontspannen. Okay, dat lukt dus nog maar kort. Dan heb ik blijkbaar geduld nodig, want ik blijf geloven dat alles volgens plan gaat en dat het nog wel duidelijk wordt waarom ik dit weer meemaak. In ieder geval ga ik die angst nu eens niet zien als de indringer die mij en mijn toekomstplannen dwarsboomt en houd ik zelf de regie. Als angst is wat zich nu aandient, dan ga ik daarmee aan de slag. Wordt vervolgd.
 |
