Wie gaat er nu drie dagen voor een grote deadline een blog schrijven, zeker als je last hebt van een zeurende overbelaste schouder? Tja, ik dus. Ik wil dit verhaal namelijk al bijna twee weken echt graag op papier zetten, nou ja, op digitaal papier dan. En nu ben ik moe, te moe om diep na te denken over ingewikkelde jaarverslagen, maar niet te moe om iets moois te delen. Wat ik zo graag wil vertellen? Het vervolg op mijn angstverhaal, op mijn blog Herhaling van zetten.

Allereerst moet ik iets bekennen: van dat blog Herhaling van zetten heb ik drie versies geschreven en alleen nummer drie heb ik gepubliceerd. De boodschap van de eerste versie was: Help ik ben in paniek en de oefeningen die ik doe, zorgen er niet voor dat die paniek weggaat. Toen ik die versie de dag erop nalas, zag ik meteen in dat die oefeningen ook niet bedoeld zijn om een niet-welkome emotie weg te werken. Ik realiseerde me dat ik veel weerstand tegen mijn angst had en dat ik er boos op was. De intentie waarmee ik mijn mindfulness- en Sedonaoefeningen deed, was zo ongeveer tegengesteld aan hun bedoeling. En ik had het pas door toen ik mijn eigen woorden teruglas.

Op dat moment klopte versie één niet meer en kwam er een versie twee. Daarin kon ik mijn angst al meer toelaten, maar toch, toch hoopte ik de oorzaak ervan te vinden zodat ‘de angst vanzelf zou oplossen’. Een beetje zoals Byron Katie het ons belooft: ‘wij laten geen gedachten los, zij laten ons los als we ze niet meer geloven.’ Ook over versie twee heb ik een nachtje geslapen. Wel meer dan één nachtje, tot de woorden geland waren en de blinde vlekken erachter begonnen op te gloeien. Die oorzaak vinden, dat was dit keer mijn valkuil, een valkuil waar ik jaren achter elkaar ben ingetuind en die nog steeds moeilijk is om op te merken. Maar nu zag ik hem terug in mijn blog.

Een dag later was versie drie een feit. De versie die je misschien wel gelezen hebt. Ook die heb ik een dag laten bezinken, voordat ik hem publiceerde. Na één dag wist ik, dit is zoals het nu is, dit voelt rustig. Er zitten vast nog steeds blinde vlekken en gedachtekronkels in, maar die zijn dan voor een later tijdstip, daar hoef ik nu nog niets mee. Wat ik me in versie drie voornam, dat ben ik gaan doen. Geduld hebben, blijven ademen, blijven kijken en blijven verwelkomen.

De clou van dit avontuur is waarschijnlijk niet verrassend voor jou als lezer, voor mij was die het wel. En hij kwam toch nog onverwacht. Want opeens, anderhalve week later, realiseerde ik me dat mijn kramp al een paar dagen weg was. Dat de angst heel stilletjes was verdwenen. Ik kan het eigenlijk nog steeds niet geloven, maar mijn angst is met de stille trom vertrokken, zo stil dat ik het moment van vertrek niet heb opgemerkt. Opeens was er rust, midden in de drukte van mijn werk, was werk opeens niet meer dan werk, hing mijn leven en mijn succes er niet meer vanaf. Wat een enorm verschil en wat een opluchting! Geen stress betekent zoveel meer energie. Zoveel meer aanwezigheid en levensvreugde. Zoveel meer gevoel van ruimte en tijd en keuzevrijheid. Het is nog steeds druk, ik kan nog steeds mijn schouder overbelasten heb ik gemerkt, maar het is zoveel neutraler. Er hangt veel minder van af, en je raadt het al, dan schiet het schrijven een stuk beter op.

Waarom ik dit zo graag vertel? Niet alleen om mijn opluchting te delen, hoe leuk dat ook is. Maar ook om de moraal van het verhaal. Als professioneel schrijver heb ik op een nieuwe manier aan den lijve ondervonden hoe krachtig het opschrijven van je problemen en je gedachten kan werken. Dat is wat ik graag wil delen. Een pen en een beetje geduld zijn waardevolle hulpmiddelen bij het aangaan van de dingen waar je last van hebt. In ieder geval voor mij, ik ben benieuwd hoe dat bij jou werkt.

Reactie (2)