De goeroe*

 

Een goede vriend of vriendin, een zielemaatje, iemand die een luisterend oor voor je heeft en je wijze raad geeft, dat zijn geschenken uit de hemel!

Dat geldt des te meer voor een spirituele leraar: iemand die je helpt om jouw weg te gaan en die je door zijn of haar voorbeeld inspireert om het beste in jezelf boven te laten komen. Iemand ook aan wie je jezelf op kan trekken, omdat hij of zij een bewustzijnsniveau heeft bereikt dat in jou nog in nevelen gehuld is.

Je zou niets liever doen dan aan zijn of haar voeten zitten, hem of haar overal volgen, en met volle teugen drinken uit de Bron die in zo’n meester zo overvloedig stroomt.

Ik ben dankbaar voor de meesters die mij vanuit verschillende tradities zijn aangereikt zoals Boeddha, Jezus, Rumi, Franciscus, en de meesters die ik ook echt in levende lijve heb mogen ontmoeten zoals Mansukh Patel, Sogyal Rinpoche of rabbi Cooper.

Van mij mogen ze ook ‘goeroe’ heten, want dat Sanskriet-woord betekent letterlijk: hij die de duisternis verdrijft.

 

Maar ook meesters zijn ‘voorbijgangers’.

Jezus zegt in het Thomas-evangelie: ‘Er zullen dagen komen dat jullie mij zullen zoeken en mij niet zullen vinden’ (logion 38).

Er komt een dag dat je, misschien in diepe wanhoop, die ene mens zoekt die jou altijd weer met liefde en wijsheid op je eigen benen weet te zetten, en die mens niet vindt.

Dat kan veel oorzaken hebben. Grote leraren moeten hun aandacht en tijd vaak verdelen over veel leerlingen en dikwijls trekken ze rond, soms ver weg van waar jij bent. En niet alleen vrienden, vriendinnen en dierbare familieleden, maar ook meesters gaan op een dag dood.

Als je de meester meer dan ooit nodig hebt en hem of haar nergens meer vindt, val je in een diepe put. Er is geen enkel houvast meer buiten je... 

En op dat moment weet je nog niet dat de crisis waar je dan in raakt misschien de grootste groeikans inhoudt die je ooit kreeg!

 

Ook de leerlingen van Jezus moeten onder ogen zien dat hun geliefde meester een ‘voorbijganger’ is. In zijn afscheidsrede bij het Laatste Avondmaal (Joh.16, 12 - 16) confronteert hij hen nog eens expliciet met het feit dat hij straks niet meer in hun midden zal zijn.

Maar, voegt hij daaraan toe, ik zal jullie de Geest der waarheid zenden, en die zal jullie leiden. In de stem van die Geest zal je de stem van mij en van de Vader horen

Klamp je niet vast aan de voorbijgaande mens die ik ben, maar verbind je met de eeuwige Bron, de Vader/Moeder, die in mij en in jou is, en luister naar de innerlijke stem die uit de Bron klinkt.                          

 

Wat er met de mens gebeurt die daar gehoor aan geeft, omschreef Karlfried von Dürckheim (de man die in de twintigste eeuw het zen-boeddhisme en het christendom zo prachtig met elkaar verbond) als volgt:

‘Het luisteren naar het evangelie brengt de mens dicht bij de goddelijke adem, die in hem het eeuwige wekt en laat opklinken. Het maakt de mens tot leerling van de eeuwige Meester, die hij in de stem van de Heilige Geest in zichzelf kan vernemen.’

 

Zo wordt de leerling van de uiterlijke meester een leerling van de innerlijke meester.

Elke echte goeroe weet dat dat uiteindelijk de bedoeling van heel zijn onderricht is.

Hij of zij verwijst je naar de meester in jezelf, naar het eenheidsbewustzijn (het Christusbewustzijn, het Boeddhabewustzijn) dat in ieder van ons kan ontwaken als we ophouden het heil buiten onszelf te zoeken.

In het boeddhisme bestaat een kernachtig advies voor hen die de Boeddha buiten zichzelf zoeken: ‘Als je de Boeddha ziet, dood hem!’

Als je het heil toch buiten je blijft zoeken loop je verloren.

Augustinus van Hippo kende die wanhopige ervaring goed. Hij schreef daarover in zijn Belijdenissen:

‘Binnen in mij was je, ik was buiten

en ik zocht jou als een ziende blinde

buiten mij, en uitgestort als water

liep ik weg van jou en liep verloren

tussen zoveel schoonheid die niet jij is.’         

 

Ik zal het paradijs niet vinden, tenzij ik de lange reis naar binnen maak, de reis die mij, na vele omzwervingen in de buitenwereld, thuis brengt bij de Ene die daar binnen altijd al was en op mij wachtte.

Als ik blijf hopen en verlangen dat iets of iemand buiten mij wel zal zorgen dat ik gelukkig word, dan loop ik het risico teleurgesteld en verbitterd te raken. En dan ga ik, met dezelfde hartstocht waarmee ik eerst achter mensen of dingen aanliep, die mensen of dingen afbreken en weggooien. Daarom zijn al veel goeroes in de loop der tijden slachtoffer geworden van spot, verraad, laster, valse beschuldigingen.

Maar zelf zullen ze dat zo niet zien.

Want zij beseffen dat het enige slachtoffer diegene is die ten prooi valt aan zijn eigen verbittering en de weg naar de innerlijke meester niet vindt.

 

                                                                            Hein Stufkens

 

* In maart 2010 verschijnt van Hein Stufkens bij uitgeverij Ten Have de roman ‘De Goeroe’ .

Reactie (1)